نهال گیلاس سورینام نهالستان یاشیل گل گیاهی از خانواده موردیان و بومی کرانه‌های شرقی آمریکای لاتین است و از سورینام و گویان تا جنوب برزیل و همچنین در پاراگوئه، اوروگوئه و آرژانتین یافت می‌شود.

در اروگوئه و برزیل با نام پیتانگا و در کشورهای پیرامونی با نام نانگاپیری شناخته می‌شود.

 


برای کسب اطلاعات بیشتر و نحوه خرید نهال گیلاس سورینام  به شماره زیر پیام دهید کارشناسان ما در کمترین زمان با شما تماس خواهند گرفت.

 

09388391442
09144818156
      09143703629
بندریان

 

گیاهی با مقاومت نسبی به آفات و سرشار از آنتی‌اکسیدان است که پرورش آن ساده است.

نهال گیلاس سورینام معمولا در باغ‌ها برای ایجاد پرچین و دیواره استفاده می‌شود.

گیلاس سورینام به عنوان یک گیاه زینتی به جزایر برمودا معرفی شد اما از کنترل خارج گشته و اکنون به عنوان یک گیاه مهاجم شناخته می‌شود.

درختی کوچک با فرم مخروطی و رشد آهسته است که تا هشت متر رشد می‌کند.

با شکستن یا بریدن شاخه‌ها نوعی صمغ با بوی تند از آن خارج می‌شود که در افراد مستعد ناراحتی تنفسی ایجاد می‌کند.

میوه‌های خوردنی آن از نوع سته بوده و طعم آن‌ها بر حسب میزان رسیدگی و رقم دامنه‌ای از ترش تا شیرین را شامل می‌شود.

استفاده خوراکی رایج آن استفاده به عنوان طعم‌دهنده و همچنین تهیه ژله و مربا می‌باشد.

میوه‌ها میزان بالایی ویتامین ث دارند و منبعی سرشار از ویتامین آ هستند. در برزیل برگ‌‌های گیلاس سورینام بر کف منازل ریخته می‌شوند که بر اثر فشردگی زیر پا نوعی رایحه تراوش می‌کنند که مگس ها را فراری می‌دهد.

در بخش‌های خاصی از اروگوئه از برگ‌های گیلاس سورینام در تهیه چای استفاده می‌شود.

 

نهال گیلاس سورینام

 

ویژگی‌های دارویی

گیلاس سورینام ویژگی‌های دارویی فراوانی دارد.

روغن استحصالی از آن ضد فشار خون، ضد دیابت، ضد سرطان و مسکن بوده و همچنین فعالیت ضد ویروسی و ضد قارچی در آن مشاهده شده است.

این گیاه به طور گسترده‌ای به عنوان یک درمان سنتی ضد بیماری‌های معده در آمریکای جنوبی به کار برده می‌شود.

           

کاربردها و خواص درمانی:

 

در گذشته از این گیاهان به دلیل تولید گل ها و میوه های زیبا و فرم مخروطی درختچه ها به وفور به عنوان گیاهی زینتی استفاده می شد.

از این گیاهان همچنین برای تهیه ی بونسای نیز استفاده می شود.

میوه ها دارای ارزش خوراکی بوده و از نظر گیاهشناسی جزو سته ها دسته بندی می شوند.

مزه و طعم این میوه ها از شیرین تا ترش در کولتیوارهای مختلف و بسته به درجه رسیدگی آنها متفاوت است.

به طوری که میوه هایی به رنگ قرمز تیره تا سیاه بسیار شیرین ولی میوه های سبز رنگ تا نارنجی رنگ بسیار ترش مزه می باشند.

از این میوه ها به خصوص در نواحی بومی به فراوانی در تهیه ی مرباها و ژله ها استفاده می شود.

همچنین این میوه ها سرشار از ویتامین ث و منبع خوبی از ویتامین آ هستند.

در برزیل، برگ های این گیاهان را در زیر سقف منازل می چپانند.

این کار سبب می شود که ماده ای رزینی و خوشبو از این برگ ها ساتع شود که سبب دفع حشرات در منزل می گردد.

در بخش هایی از اوروگوئه، از برگ های این گیاهان در تهیه ی نوعی چای استفاده می شود.

 


در مورد خواص دارویی این گیاهان نیز تحقیقات متعددی صورت گرفت که نشان می دهد اسانس این گیاهان دارای خواص کاهندگی فشار خون، ضد قند خون یا دیابت، ضد تومور و ضد درد می باشند.


 

همچنین فعالیت های ویروس کشی و قارچ کشی نیز از خود نشان داده است.

این اسانس علیه میکروارگانیسم هایی نظیر Trichomonas gallinae ، Trypanosoma cruzi و Leishmania amazonensis فعالیت می کنند.

در آمریکای جنوبی نیز در سطح وسیعی از این گیاهان برای درمان بیماری های معده استفاده می شود.

برگ های این گیاهان حاوی مواد معطر سیترونلا، سینئول، ترپنین، سزکوئی ترپن ها و ترکیبات دیگری است.

 

           

ارزش غذایی:

 

هر صد گرم از بخش خوراکی یا میوه های این گیاه حاوی حدود:

43 تا 51 گرم کالری

85.4 تا 90.70 گرم آب

0.84 تا 1.01 گرم پروتئین

0.4 تا 0.88 گرم روغن

7.93 تا 12.5 گرم کربوهیدرات ها

0.34 تا 0.6 گرم فیبر

0.34 تا 0.5 گرم خاکستر

9 میلیگرم کلسیم

11 میلیگرم فسفر

0.2 میلیگرم آهن

1200 تا 2000 IU ویتامین آ (کاروتن)

0.03 میلیگرم تیامین

0.04 میلیگرم ریبوفلاوین

0.03 میلیگرم نیاسین 

20 تا 30 میلیگرم آسکوربیک اسید می باشد.

 

           

تکثیر:

 

معمولاً از بذرهای این گیاه برای تکثیر آن استفاده می شود.

این بذرها می توانند برای مدت طولانی تر از یک ماه زنده بمانند.

بذرهای کشت شده پس از 3 تا 4 هفته جوانه خواهند زد. اکثر نهال های بذری نیز در برابر انتقال موفق عمل می کنند.

در هندوستان، استفاده از روش خوابانیدن نیز برای تکثیر این گیاهان موفقیت آمیز بوده است.

همچنین می توان نهال های حاصل را پیوند زد. اما گیاهان پیوند شده تمایل به تولید پاجوش های زیاد در زیر محل پیوند دارند.

گیاهان کشت شده پس از حدود 2 سال می توانند میوه تولید کنند.

اما در صورت مساعد نبودن شرایط ممکن است میوه دهی 5 تا 6 سال، و یا در برخی موارد حدود 10 سال به تأخیر بیافتد.

 

منتظر شما در صفحه اینستاگرام هستیم/.


 

Leave a Comment

1 × 1 =

برای تغییر این متن بر روی دکمه ویرایش کلیک کنید. لورم ایپسوم متن ساختگی با تولید سادگی نامفهوم از صنعت چاپ و با استفاده از طراحان گرافیک است.برای تغییر این متن بر روی دکمه ویرایش کلیک کنید. لورم ایپسوم متن ساختگی با تولید سادگی نامفهوم از صنعت چاپ و با استفاده از طراحان گرافیک است.

تمامی حقوق متعلق به یاشیل گل می باشد             طراحی و توسعه : دیبا انار پردازش

تمامی حقوق متعلق به یاشیل گل میباشد
طراحی و توسعه : دیبا انار پردازش